چهارشنبه چهاردهم مرداد 1388
سلام !
شايد اندكي اين مثنوي تاخير شده باشد
كمي بگذاريد به حساب بي حالي و اينكه توفيق رفيق بود
تا با جمعي از ياران همدل زائر خانه خدا باشم
واينهم از دلمشغولي هاي زيارت!
گنبد سبز
تاعاشق آن گنبد سبزت هستم
از چشمه فيض ازلي سر مستم
چون دست فتادگان توخود مي گيري
افتاده ام از پا كه بگيري دستم
ستون توبه
غافل شده ام زچند و چون توبه
راهي بنما به اندرون توبه
تالطف شما شامل حالم بشود
بستم دل خود را به ستون توبه
محضر دوست
عمرم بگذشت جمله در بي خبري
اي رحمت واسعه! بما هم نظري
روزي كه تمام راز ها باز شود
درمحضردوست آبرويم نبري
خاموشي بقيع
ماهيت درد وداغ را فهميدم
ويراني برگ وباغ رافهميدم
وقتي كه بقيع رابه چشمم ديدم
خاموشي چلچراغ را فهميدم
بلال عشق
آقا!تو گلي جمالتان را عشق است
آن زمزمه زلالتان را عشق است
در مسجد محراب شما خود ديدم
اين ماذنه ي بلالتان را عشق است
چهارشنبه شانزدهم اردیبهشت 1388
كوچه ي بن بست
آنقدربر نگاه خودم غبطه خورده ام
گويي كنار سايه خود مرد مرده ام
بس روبروي آينه ي دل نشستم و
هي خاطرات مبهم فردا شمرده ام
هرشب كنار سنگ صبوري كه نام توست
من ماه رابه بركه چشمم فشرده ام
شعرم حرام باد اگر بي وضو شبي
من سوي خاطرات شما دست برده ام
از پشت پلك هاي تماشا كسي نديد
داغي كه مثل كوه نشسته به گرده ام
وقتي درون پيله ي خود شعرمي تنم
يعني كه ره به كوچه ي بن بست برده ام
يارب !عنايتي كه بگيرم عنان دوست
دستم نمي رسد به شما دل سپرده ام
دوشنبه چهاردهم اردیبهشت 1388
عشق اهورايي
هر شب مي آيي سوي من باشادي ودست افشاني
بابوي نگاهت مستم يك چشم كه مي گرداني
در رقص سماعي ديگر درجذبه وحالي ديگر
مي چرخي ومي چرخم من دردايره ي حيراني
تو نور خدا را ديدي خورشيدتر از خورشيدي
دربركه ي دنيا ماندم بر زورق سرگرداني
من مرد زميني بودم باعقل جهان پيمودم
در وهم وگمان پيچيدم در چنبره اي شيطاني
ماه آينه اي در دستت خورشيد به ديگر دستت
با عشق شكوفا گشتي چون خاطره اي نوراني
اي عشق اهورايي هان!مجذوب ترينم گردان
تاچون تو شكوفا باشم در شادي ودست افشاني
یکشنبه دهم آذر 1387
شهيد روحاني
براي آزاد سروي بزرگ
كه "كوچك " نام داشت
سينه غرق غم دارم گريه هاي پنهاني
قطره قطره مي بارم مثل ابر باراني
نام تو كه "كوچك" بود روي قلب ها حك شد
اي اميد فرداها درفصول ويراني
بي تو بر تن جنگل زخم صدتبرمانده
اي توقامت خورشيد دركسوف طولاني
توبهار آزادي درهجوم پاييزي
تك درخت بيداري از غرورگيلاني
پشت پرده فردا شعله شعله انديشه
از تو سبز مي گردد تانظر بگرداني
زنده ياد وبيداري همچو رودها جاري
اي هميشه گامت سبز زنده چون شهيداني
بي تو ما فراموشيم شعله هاي خاموشيم
دستمان بگير اي خوب !اي شهيد روحاني
شنبه بیست و پنجم آبان 1387
روزگار عاشقي
براي شهيد ابراهيم اسماعيليان
كه پس از سالها برگشت
بعد سال
ها سفر مرد ،باز گشت باز بي نشان بي نشان
محو بهت
جاده شد ،گشت توي شهرها ،زير بام آسمان
هيچ
اعتنانديد ،چشمي آشنانديد ،حرفي از خدا نديد
غصه
بردلش نشست،بغض گريه اش شكست،هاي هاي بي امان
زن كنار
چاله اي گريه اش براه بود ،غرق اشك وآه بود
در ميان
دست هاش يك پلاك كهنه و چند تكه استخوان
درميان
گريه اش صدستاره موج زد،خنده اي به اوج زد
ابر چشم
آسمان ريخت روي خاك ها ،چكه چكه كهكشان
روزگار
عاشقي زود طي شدوگذشت،مانده ما غريب ها
زود چون
ستاره ها ،ناپديدشد چنان ناگهان ناگهان
آي عاشقي
بگو !وسعت تو تا كجاست ،تاكجاي ناكجا!
باز دري
سوي آسمان ومرد ،رفت ؛بي نشان بي نشان
چفيه هاي
چاك چاك ،مرد هاي بي پلاك ،استخوان نيمه خاك!
تاهميشه
زخم ها ،ازدحام دردها ،روي شانه ام بمان
دوشنبه سیزدهم آبان 1387
ناگهان شيطان
به بهانه سريال حضرت يوسف «ع»
اينجا كسي در ازدحام خويشتن گم مي شود
يوسف درون چاه حسن پيرهن گم مي شود
مردانگي هاي سترگ وريشه دار اين ديار
انگار در بيرنگي گيسوي زن گم مي شود
هر شب ميان حيرت انبوه چشماني غريب
مي ماني اما ناگهانت زيستن گم مي شود
فرياد هاي بي صدا مي ماندت تنگ گلو
تاخواستي چيزي بگويي ، ها ،دهن گم مي شود
هرچند زخم تيشه ي فرهاد بر" البرز" ماند
شيريني نامش كه آمد كوهكن گم مي شود
در پيش" آدم" ناگهان شيطان تجلي مي كند
اينبار "حوا"مي شود درجنس زن گم مي شود
سه شنبه سی ام مهر 1387
چشاي سياه
اين كلاف دل من به دست تو خورده گره
كي ميگه تواين ميون چشاي من مقصره
تويي كه با يه نيگا آتيش به قلب من زدي
باچشايي كه دل ودين همه باهم مي بره
من مي گم طاقت چشماي سياه ندارم
تو مي گي تقصير اون چشاي هيزوالپره
چندوقته كه دلم بدجوري آس وپاس شده
هي به دنبال نگاه اين واون دربدره
وقتي خورشيد نيگات اين طرفا نمي تابه
لحظه هام عين همه روزوشبم نمي گذره
تو شمار كشته هات فراوونن عزيزمن!
چي حاليته كه به حال من ودل چي مي گذره
من باشم روي زمين يه جاي پاهم ندارم
اماعشق تو من وبه آسمون ها مي بره
باخيالت مي شينم هي باخودم از تومي گم
وقتي حرف توباشه ثانيه ها قشنگ تره
دوشنبه پانزدهم مهر 1387
احساس سوختن
نذر دلتنگی های مادرم
آنقدرخسته ای که دلت وا نمی شود
خورشید خنده های توپیدا نمی شود
صدنینوا به سینه ی زهرائیت گم است
امالبت به شکوه شکوفا نمی شود
بانو بگو بگو که بفهمیم کوچه را
آن زخم های کهنه مداوا نمی شود
وقتی فدک به غارت پاییز می رود
ظلمی مکرراست به حاشا نمی شود
ای دل میان شعله ی در مثل گل بسوز
احساس سوختن به تماشا نمی شود
من زائرنگاه شمایم کجاروم
وقتی ضریح چشم بقیع وا نمی شود
گفتم به رنگ مرثیه شعری ولی چه سود
صد کوه غم که در غزلم جا نمی شود
یکشنبه چهاردهم مهر 1387
ساعت
شیرکوبیکه س
مترجم:علی آستانه
آن زمان
که بین ما دیدار
رخ می دهذ
ساعت
درمچ زمان
عقربه هایش رابه جلومی برد
وقتی که می نشینیم
ساعت
در دست زمان
گردش عقربه هایش را
به تاخیر می اندازد
یکشنبه چهاردهم مهر 1387
انتظار
محمدالامین
مترجم : علی آستانه
پنهان است
پنهان بودنش
چه رازی رابرایم خواهد گشود !
پنهانی که
- هرروز -
بادستهای گریه بااو
دست می دهم
نسیمی رامی گویم
که هیچگاه پاهایش نمی لرزد
مردی که
تنظیم می شود
نبض دریاها
باعقربه های ساعتش
و چشمهایم
چون تکمه هایی است
بر در
برای دیدنش
